fimmtudagur, 28. mars 2013

Olli Bongo

Skoska vorið minnir ekkert á Grikkland og reyndar erum við víst að upplifa kaldasta marsmánuð síðustu 30 ára.
Við mæðgurnar fórum að hitta eilífðarstúdentinn okkar niður í bæ í dag, þar sem hann bauð okkur út að borða. Staðurinn sem varð fyrir valinu heitir Olli Bongo líkast til eftir eigandanum en á matseðlinum stóð að þetta væri Anatólískur staður og þar fékkst allt frá breskum morgunverð til hamborgara og mexíkanskra vefja. Skemmst er frá því að segja að maturinn fannst mér nánast óætur, en ég át hann samt enda svöng og ég reyndi að horfa sem minnst á hamborgarann sem yngri dóttir mín fékk...
Karólína var hins vegar hæstánægð og Ísold líka sem fékk amerískar pönnukökur. Karó var á því að Olli Bongo væri vinur pabba síns og var mikið að spyrja hann hvar hann væri þegar við komum inn. Arnar sagði henni að þjónninn sem var vinalegur eldri maður væri sjálfur Olli.
Þegar leið á máltíðina sagði Karólína við mig "Mamma, ég veit hvaðan vinur hans pabba er"
"Ha, hver, hvaða vinur?" spurði ég hálf utan við mig.
"Nú, Olli Bongo"
"jááá, hvaðan er hann"
"Hann er frá Mammamía landinu" sagði skottan frekar montin og þegar ég spurði hana hvernig í ósköpunum hún vissi það, benti hún mér á allar myndirnar af hvítu húsunum sem bera við heiðbláan og sólríkan grískan himininn...
Fyrir utan hjá Olli Bongo mátti sjá snjóflygsur  og haglél fljúga um og stúdenta í ullarfrökkum ganga á móti vindi.

miðvikudagur, 13. mars 2013

HJÓLINU STOLIÐ

Missing those Girls!
pipiogpupu er misjafnlega hamingjusamt þessa daganna, veraldlegir hlutir eru að trufla hana.
í FYRSTa lagi þá var HJÓLINU stolið. Hjólinu með ákveðnu greini, því þetta var hjólið! Já þið vitið! sem ég var búin að játast og ætlaði að hjóla með í gegnum súrt og sætt ...Nei, einhver óprúttinn illa innrættur eða ákaflega örvæntingarfull mannvera varð að gera þennan draum minn að engu. Ég er að berjast við að líta jákvætt á þetta, reyna sjá lengra en að líða eins og ég hafi hent aðeins of miklum peningum út um gluggann...peningar eru peningar og þeir eru ekkert merkilegir, þeir gera konur ekkert endilega hamingjusamar og allt það. En já ég sakna hjólhestsins míns, litur hans minnti á skoskan næturhiminn...Já það er hræðilegt að vera svona snobbaður, þetta kennir manni það. En hvað um það ég hef engu að síður mikla andúð á hjólaþjófum, mér finnst þeir fyrilitlegir.
Hitt sem er að trufla mig að venjuleg tilhlökkun fyrir afmæli er að víkja fyrir undarlegum tilfinningum því já það eru undarlegir hlutir að gerast með mig. Það er eins og mín afskaplega eðlilega öldrun sé að ganga til baka! Já í fyrsta lagi finn ég ekki gráa hárið sem ég fann (eftir mikla leit) í fyrra. Nú svo er ég að steypast í unglingaBÓLUM...vá hvað það er hvimleiður andskoti. Þar fyrir utan þá nenni ég ekki að horfa á kvikmyndir, það eina sem ég horfi á eru unglingaþættir um krakka í menntaskóla á 8-9 áratugnum (Freaks and Geeks) sem eru að gera svipaðar gloríur og ég gerði jú eða þætti um ungar konur sem búa í Greenpoint í New York, Ameríku sem virðast vera á sama þroskastigi og undirrituð. Nú til að toppa þetta undarlega kraftaverk þá er ég að umgangast fertugar skoskar mæður sem er gerir ekkert annað en að auka á þessa unglingatilfinningar mínar. Og nb. ég bað ekki um þetta furðuverk, enginn sem hefur verið bólóttur 17 ára  með of stórt nef miðað við andlit og í hrikalegri tilvistarkreppu með sjálfsefann í fyrirrúmi, vill upplifa það aftur (vísindalega sannað)!
Ps. innskot frá ritstjóra, undirrituð hlustar aðeins á Bowie og J. Cocker...já ég er að verða 17 á ný!
Já og þar fyrir utan þá sakna ég þess að halda upp á afmælið mitt með ykkur kæru og elskulegu vinkonur sem eru jafnframt ötulir lesendur pipiogpupu!!!!!!